Ξύλινες διαδρομές...WOOD PRINSA PEACE

Θόδωρος Καραγιάννης - Πεύκη και Ρόμπολο!

Ο Θόδωρος Καραγιάννης είναι Γρεβενιώτης και είναι ο ιδιοκτήτης της Μανιταροταβέρνας ΑΥΛΑΙΣ

Στις αμέτρητες εξορμήσεις του στις πλαγιές της Πίνδου για τη συλλογή των μανιταριών έβρισκε διάφορα πετρώματα και ξερά ξύλα από αιωνόβια πεύκα και ρόμπολα.

Τα ξύλα του τράβηξαν ιδιαίτερα την προσοχή τόσο για την αντοχή τους στο χρόνο όσο και για τα διάφορα σχέδια που παρέπεμπαν σε μοναδικές μορφές -με ιδιαίτερη κίνηση-ζώων ,πουλιών, ερπετών κ.λ.π.

Από απλή περιέργεια άρχισε να μαζεύει μερικά από αυτά και με απλά εργαλεία κατσαβίδια και μαχαιράκια άρχισε να καθαρίζει τις σάπιες επιφάνειε.Διαπίστωσε ότι η καρδιά του ξύλου που απέμεινε μετά τον καθαρισμό ήταν σκληρή , λεία και με εντυπωσιακά σχέδια.

Στη συνέχεια προχώρησε παραπέρα।Χρησιμοποίησε και μικρούς τροχούς κάνοντας καθαρισμό πιο συστηματικό ενώ με την προσθήκη βερνικιού έδωσε στο ξύλο λάμψη και ομορφιά.

Σήμερα μετά από τρία χρόνια 100πλέον ξύλινες κατασκευές μικρές και μεγάλες κοσμούν την μανιταροταβέρνα του στα Γρεβενά, ενώ άλλα 100παραμένουν σε αποθηκευτικούς χώρους.

Η αρχική του περιέργεια έγινε στην πορεία χόμπ.Σήμερα ο Θόδωρος Καραγιάννης στις ώρες που θέλει να χαλαρώσει από τη δουλεία του ασχολείται συστηματικά και με πολύ μεράκι με την επεξεργασία ξύλινων ευρημάτων κατά κύριο λόγο από μαύρη Πεύκη και Ρόμπολο.

Στις προθέσεις του δεν είναι να πουλήσει τις κατασκευές του।Τις θεωρεί κομμάτια των διαδρομών του στα δάση και βλέπει σε καθένα από αυτά κάτι από τις ομορφιές και τη γοητεία της Γρεβενιώτικης φύσης που ιδιαίτερα αγαπά.

Το κέρδος του απ' όλη αυτή την προσπάθεια όπως ο ίδιος παραδέχεται είναι πως τώρα γέμισε τον ελεύθερο χρόνο του ευχάριστα και δημιουργικα.

Και ακόμη πως εκτός από την μεγάλη του την αγάπη ...ΤΑ ΜΑΝΙΤΑΡΙΑ έχει έναν επιπλέον λόγο να επισκέπτεται τακτικά τις δασωμένες πλαγιές.

Υ.Γ. Α ισθάνομαι περήφανή για δύο λόγους:

Είναι Γρεβενιώτης ...ΜΑΝΙΤΑΡΟΦΙΛΟΣ

Είναι και ανεψιός μου.

Το φεγγάρι κάνει βόλτα

Η γοητεία ...της διαφορετικότητας

Το όνομα: Το φεγγάρι κάνει βόλτα...
ότι πιό νοσταλγικό, ρομαντικό,πρωτότυπο και δεμένο με
τον τόπο και το χώρο.


Τόπος: Χρυσαυγή Βοϊου-Κοζάνης
Ενα παραδοσιακό πετρόχτιστο χωριό με πέτρινο γεφύρι,μύλο ,καταράκτες.κ.λ.

Χώρος : Το ισόγειο ενός δυόροφου πέτρινου σπιτιού όπου την δεκαετία 1940-1950

λειτουργούσε καφενείο.Οι εμπνευστές:Δύο νέοι άμθρωποι η Μπούσιου Βαλεντίνα και ο Ανδρέας Βοσινάκης που δραστηριοποιούνται επαγγελματικά στη Θεσσαλονίκη ξεπλήρωσαν με την απόπειρα τους αυτή την αγάπη και το μεράκι τους για το χωριό και την παράδοση.

Σέρβις-υποδοχή: Ανθρωπιά, φιλοξενία, ζεστασιά, χαλάρωση, ποιότητα.

Αντικείμενο: Παραδοσιακό καφενείο με διάκοσμο και επίπλωση που παραπέμπουν σε

παλιές νοσταλγικές εποχές.

Περιβάλλον: Πέτρα και ξύλο ανέπαφο απ΄το χρόνο αρμονικά δεμένο.

Οι ευχές: Το επισκεύτηκα ,το απόλαυσα, θα ξαναπάω, εύχομαι τα βολταρίσματα

του να είναι πολύχρονα και νάναι καλά τα παιδιά που τόλμησαν...

Η ΠΡΟΤΑΣΗ : Οσοι και όσες βρεθείτε προς τα εκεί ιδιαίτερα ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ

πέστε μία καλημέρα κι΄ίσως θα συμφωνήσετε μαζί μου και το

βολτάρισμά του φεγγαριού θα σας προλάβει δίπλα στην παλιά σόμπα

με τα καυσόξυλα να απολαμβάνετε τα παραδοσιακά και σύγχρονα

εδέσματα της ΒΑΛΕΝΤΙΝΑΣ και την καταπληκτική μουσική του

ΑΝΔΡΕΑ.

Είμαι σίγουρη πως θα παραδεχτείτε ότι το σήμερα και το χθές δεν

απέχουν πολύ. Και η ξεκούραση και η χαλαρωση δεν θέλουν και πολλά

πράγματα, φτάνει ίσως μία διαφορετική πρόταση-ιδέα...

Να τι γράφουν η Βαλεντίνα και ο Ανδρέας για την απόφαση τους στη σελίδα τους

http://www.feggari.gr/

Το κατώι του σπιτιού μας, εκεί όπου η γιαγιά φύλαγε τα κιούπια με τα τουρσιά, τον μπάτζιο, το μπατζιοτύρι (φέτα), το ξυνοτύρι ή ανεβατό, το παστό χοιρινό, τα μήλα τα κυδώνια, το κρασί και την τσιόμπριτσα (ρίγανη).Αυτό το κατώι φτιάξαμε παραδοσιακό καφενεδάκι ακολουθώντας τα ίχνη των παππούδων, που σαν καφενεδάκι το λειτούργησαν την δεκαετία του '40. Με διάθεση να γυρίσει η μνήμη σε γεύσεις που μας μεγάλωσαν και σε εικόνες που πάντα μας θυμίζουν τα παλιά...

Τι σημαίνει να είσαι "φτωχός"

Από την πρώτη στιγμή της δημιουργίας του blog υπήρξαν πολλοί φίλοι/συγγενείς/γνωστοί/απλοί αναγνώστες που στήριξαν αυτή την προσπάθεια. Ένας από αυτούς και ο fuitakos. Στη σελίδα του λοιπόν (www.fuitakos.blogspot.com) διαβάσαμε το παρακάτω κομμάτι το οποίο θεωρώ εξαιρετικό και γι’ αυτό άλλωστε θέλησα να το μοιραστώ μαζί σας. Είναι πραγματικά ότι πιο ωραίο έχουμε διαβάσει το τελευταίο διάστημα...

"Ένας πατέρας με οικονομική άνεση, θέλοντας να διδάξει στο γιο του τι σημαίνει φτώχεια, τον πήρε μαζί του για να περάσουν λίγες μέρες στο χωριό, σε μια οικογένεια που ζούσε στο βουνό. Πέρασαν τρεις μέρες και δυο νύχτες στην αγροικία. Καθώς επέστρεφαν στο σπίτι, μέσα στο αυτοκίνητο, ο πατέρας ρώτησε το γιο του: «Πώς σου φάνηκε η εμπειρία;» «Ωραία» απάντησε ο γιος με το βλέμμα καρφωμένο στο κενό. «Και τι έμαθες;» συνέχισε με επιμονή ο πατέρας. Ο γιος απάντησε: Εμείς έχουμε έναν σκύλο, ενώ αυτοί τέσσερις. Εμείς διαθέτουμε μια πισίνα που φτάνει μέχρι τη μέση του κήπου, ενώ αυτοί ένα ποτάμι δίχως τέλος, με κρυστάλλινο νερό, μέσα και γύρω από το οποίο υπάρχουν και άλλες ομορφιές… Εμείς εισάγουμε φαναράκια από την Ασία για να φωτίζουμε τον κήπο μας, ενώ αυτοί φωτίζονται από τα αστέρια και το φεγγάρι… Η αυλή μας φτάνει μέχρι το φράχτη, ενώ η δική τους μέχρι τον ορίζοντα… Εμείς αγοράζουμε το φαγητό μας· αυτοί πάλι, σπέρνουν και θερίζουν γι αυτό… Εμείς ακούμε CDs. Αυτοί απολαμβάνουν μια απέραντη συμφωνία από πουλιά, βατράχια, και άλλα ζώα. Και όλα αυτά διακόπτονται που και που από το ρυθμικό τραγούδι του γείτονα που εργάζεται στο χωράφι… Εμείς μαγειρεύουμε με ηλεκτρική κουζίνα. Αυτοί ό,τι τρώνε έχει αυτή τη θεσπέσια γεύση, μια και μαγειρεύουν στα ξύλα… Εμείς, για να προστατευθούμε, ζούμε περικυκλωμένοι από έναν τοίχο με συναγερμό. Αυτοί ζουν με τις ορθάνοιχτες πόρτες τους, προστατευμένοι από τη φιλία των γειτόνων τους… Εμείς ζούμε «καλωδιωμένοι» με το κινητό, τον υπολογιστή, την τηλεόραση. Αυτοί, αντίθετα, «συνδέονται» με τη ζωή, τον ουρανό, τον ήλιο, το νερό, το πράσινο του βουνού, τα ζώα τους, τους καρπούς της γης τους, την οικογένειά τους.Ο πατέρας έμεινε έκθαμβος από τις απαντήσεις του γιου του…Και ο γιος ολοκλήρωσε με τη φράση:«Σ’ευχαριστώ, μπαμπά, που μας δίδαξες πόσο φτωχοί είμαστε…» fuitakos

Κι όπως λέει και ο fuitakos, Αν δεν πάθεις, πως θα μάθεις...