Eδω στη ρωγμη του χρονου Παπαζογλου Νικος

«Το κόκκινο φουλάρι μ' ένα μπλουτζίν παλιό…»

Λίγες ημέρες μετά την απώλεια του φίλου του Μανώλη Ρασούλη, ο Νίκος Παπάζογλου δεν… άντεξε και μας άφησε κι αυτός τόσο πρόωρα. Ο «ινδιάνος» της ελληνικής μουσικής, Ο τύπος με το κόκκινο μαντήλι που έλεγε και η γιαγιά μου και έχει γράψει τα μισά από τα καλύτερα τραγούδια που ακούσαμε τα τελευταία είκοσι χρόνια. Ένας από τους σπουδαιότερους Έλληνες τραγουδοποιούς, πάλεψε αλλά δεν κατάφερε να βγει νικητής. όπως ήταν άλλωστε σε όλη του τη ζωή. Όσα χρόνια και να περάσουν τα τραγούδια του θα αγγίζουν τις καρδιές των ανθρώπων με ιδιαίτερη ευαισθησία, απλότητα και ειλικρίνεια όπως εξάλλου ήταν και ο ίδιος. Αληθινός και ουσιώδης, σεμνός και ολιγαρκής, ανοιχτόμυαλος και ευαίσθητος. Με τη βαθιά φωνή και με το γνώριμο λυγμό της. Αγαπημένος τραγουδιστής πολλών από μας, μεταξύ αυτών και της γιαγιάς μου. Που πολλές φορές συγκλονισμένη από τα τραγούδια του ξεχνούσε το όνομα του. «Κοίτα τι καλά τα λέει αυτός ο Παπάζογλου» και «Κοίτα πως του… πρέπει (του πηγαίνει) το κόκκινο μαντήλι» μου έλεγε κάθε φορά που πήγαινα να την δω και είχε ανοιχτή την τηλεόραση συντονισμένη σε κάποια συναυλία του Παπάζογλου. Και δεν σας κρύβω πως εννιά στις δέκα φορές που πήγαινα να την δω άκουγε Παπάζογλου. Τις κασέτες που μου είχε ζητήσει να της γράψω. Ήταν κι αυτός ένας ακόμη λόγος για τον οποίο ο Νικόλας ήταν από τους αγαπημένους μου τραγουδιστές. Διάβασα και το κομμάτι του Αντώνη Πατσούρα και πραγματικά σκέφτηκα πόσο δίκιο έχει μ’ αυτό που γράφει πως ο Παπάζογλου ήταν από τους λίγους Έλληνες που δεν είχε εχθρούς. Δεν είχε μαλώσει με κανέναν και σπάνια θα άκουγες κάποιον να πει κακή κουβέντα γι’ αυτόν.Επέλεξα ένα κομμάτι όχι του ίδιου αλλά του Λουδοβίκου των Ανωγείων την Πύλη της Άμμου όπου γράφτηκε για πολλούς Έλληνες καλλιτέχνες μεταξύ αυτών και του Νίκου Παπάζογλου για τον οποίο ο στίχος στο κομμάτι αναφέρει: «Το κόκκινο φουλάρι μ' ένα μπλουτζίν παλιό, να στέκει με την πλάτη στην εθνική οδό». Ακούγοντας κανείς το κομμάτι και συγκεκριμένα στο σημείο που… μπαίνει ο Παπάζογλου σου σηκώνεται η τρίχα κυριολεκτικά. Απολαύστε το κομμάτι και κάπου εκεί στο 1.50 δώστε λίγο παραπάνω προσοχή. Και να μην θέλετε δηλαδή θα σας πάρει… σβάρνα η φωνάρα του αξέχαστου Νίκου Παπάζογλου… Του «ινδιάνου» του ελληνικού τραγουδιού με το τζιν πουκάμισο και το κόκκινο φουλάρι που τόσο πολύ θα μας λείψει…

http://www.youtube.com/watch?v=dqpbPs0ffd4

Τους φίλους ...τους διαλέγουμε!

Ο Σήφης και η Βαϊτσα είναι το φιλικό ζευγάρι που εκτιμώ ιδιαίτερα. Για όλλα όσα μπορούν να προσφέρουν και πάνω απ'όλα για την θετική ενέργεια που εκπέμπουν και όσοι είναι δίπλα τους είναι τυχεροί και την εισπράτουν.
4
Νέο ζευγάρι, εργαζόμενοι και οι δύο και γονείς πέντε παιδιών ( 4 κορίτσια και ένα αγόρι-μοναχούλη μου! το αποκαλεί η ΜΑΝΑ Βαϊτσα!) και το χαμόγελο τους πάντα ζεστό και ανθρώπινο. Είναι ευτυχισμένοι και το δείχνουν.

Και μία λεπτομέρεια...που τους κάνει πιό ελκυστικούς και πιό νέους! ( Οχι πως δεν είναι δηλαδή!)
Το πρώτο κορίτσι τελείωσε το Πανεπιστήμιο, τα δύο είναι ακόμη στο Πανεπιστήμιο...και έπεται συνέχεια!

Εικόνες ...που αντέχουν στο χρόνο

Το χωριό πέτρινο γραφικό. Οι κάτοικοι λίγοι...

Το μπακάλικο όμως της κυρά Μαριάνθης πάντα εκεί...

Και το χαμόγελό της αστείρευτο...

"Εδώ γενήθηκα, εδώ μεγάλωσα, εδώ θέλω να ζήσω... μου φτάνει που εξυπηρετώ τον κόσμο, αυτούς τους λίγους που απόμειναν..."

Και το μπακάλικο να έχει απ΄ όλα...

Χαρτικά, απορρυπαντικά, ποτά, γαλακτοκομικά...

Ζυμαρικά, όσπρια, ζαχαρώδη....

Φρούτα και μαναβικά...

Κυρά Μαριάνθη σ΄ευχαριστώ , μου άνοιξες ένα παράθυρο στο χρόνο, νοσταλγικό, αισιόδοξο ,χαρούμενο. Τούτη την πρωτομαγιά του 2009 στην αφιερώνω. Τα στεφάνια τα γλέντια και τα φαγοπότια έρχονται και παρέρχονται, η δική σου καρτερικότητα και καλοσύνη αντέχουν στο χρόνο. Το χαμόγελό σου δεν κοστολογείται...

Να σ΄έχει καλά ο Θεός!

Για πάντα στην καρδιά μας...

Έφυγε ξαφνικά από κοντά μας στα 48 του χρόνια ο αγαπητός σ΄όλους μας ΠΕΤΡΟΣ.

- Ο οικογενειάρχης, ο επιστήμονας, ο υπηρέτης της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

- Ο άνθρωπος του πολιτισμού, του αθλητισμού,της συμμετοχής, της δράσης και της προσφοράς.

- Ο Πέτρος ο γεμάτος αισθήματα,διάθεση και κέφι.

- Το γελαστό δικό μας παιδί.

Αντίο ΦΙΛΕ...

Αθλητικές παρουσίες στα Γρεβενά.