Στο Γιάννη μας...

Πολύ μεγάλος ο πόνος μας...παιδί μου!

                                       
                                             https://www.facebook.com/fuitplusgr

Ένα δώρο ... από καρδιάς!

 Υπέρ παραγωγή...τα αυγά της Ρίτας!

 Η Ρίτα...Μαργαρίτα Γεωργαντά-Τόντη είναι μία καλή μου φίλη και πολύ καλή συνάδελφος, καθηγήτρια φυσικής αγωγής.

 Είναι ένας άνθρωπος με πολύ δύναμη ψυχής και άξια προς μίμηση!
Είναι καλλιτέχνης, ζωγράφος, χοροδιδάσκαλος μοντέρνου χορού...και πολλά άλλα.
Κυρίως όμως είναι ευαίσθητος άνθρωπος!

Τα αυγά που έφτιαξε για τις μέρες αυτές είναι υπερπαραγωγή.

Και μόνο που κάθισε και έφτιαξε για μένα μου έδωσε μεγάλη χαρά και ομόρφυνε λίγο τις γκρίζες αυτές μέρες

Η προσφορά της είναι για μένα πολύ σημαντική

Ρίτα σ' ευχαριστώ πολύ!

Δια χειρός...Κώστα!

 Επιστήμη και τέχνη μαζί!

 Κώστας Μπαλιάμης... ένας επιστήμονας, ένας καλλιτέχνης, ένας γητευτής του ξύλου!
Ο Κώστας γεννήθηκε στην περιοχή του Νταχάου της Γερμανίας.Τελείωσε  Δημοτικό, Γυμνάσιο και Λύκειο εκεί και στη συνέχεια σπούδασε Φυσικός στη Θεσσαλονίκη.

Μετά από χρόνια δουλειάς στη Θεσσαλονίκη ο Κώστας αποφάσισε να γυρίσει στα Γρεβενά, στο μικρό Σειρίνι, χωριό των Γρεβενών και από φυσικός να γίνει επιπλοποιός ...γητευτής του ξύλου, όπως τον αποκάλεσε ένας φίλος.

Γιατί δεν είναι μια συνηθισμένη περίπτωση, ούτε ένα γεγονός καθημερινό ή να πεις : ασφυκτική η ζωή  η ζωή της μεγαλούπολης και επιλέγω για την οικογένεια μου την επαρχεία και από φυσικός γίνομαι ξυλόγλυπτης.

Αυτή η απόφαση δείχνει άνθρωπο ολοκληρωμένο, συγκροτημένο, γεμάτο, που δεν ψάχνει απλά το βιοπορισμό, αλλά την  δημιουργία, την έκφραση,την  διαφορετική οπτική.

Πρώτα τα έπιπλα, ιδιαίτερα παιδικά, πρωτότυπα με χρώματα και σχέδια και διαφορετική τεχνική με χρωματιστά ξύλα.

, 

 Στη συνέχεια τα LEIZER, για καταπληκτικές ξύλινες χαράξεις σε κοντάκια όπλων, διαχωριστικά χώρων, κάδρα, αναμνηστικά των Γρεβενών, φωτιστικά κ.λ.

Και μέσα σ' όλα η επεξεργασία του φυσικού ξύλου.

Ζωντανεύει θαρρείς, άγαλμα γίνεται και παράσταση.

Η κουβέντα μαζί του γεμάτη εκπλήξεις. Η συζήτηση χωρίς έπαρση για τα  πτυχία, χωρίς αναφορές σε καλές στιγμές στην Γερμανία.

Σύντροφος του σ' αυτή την προσπάθεια η σύζυγος του η Μάγδα- καθηγήτρια Γερμανικών- μια εξαιρετική βοηθός. Μετράνε μαζί, σκαλίζουν μαζί και κουβαλάνε ξύλα μαζί.

Μακάρι να είχαμε κι άλλες τέτοιες πολλές περιπτώσεις εξαιρετικών ανθρώπων , καλλιτεχνών γύρω μας.

Υ.Γ. Τις πληροφορείς για τον Κώστα τις πήρα από ένα παλιό  άρθρο αφιερωμένο σ' αυτόν από το περιοδικό  FUIT.

Fuit art cafe...

 Οταν τα παιδιά σου ξεκινούν μιά όμορφη προσπάθεια  δεν έχεις παρά να καμαρώνεις και να στέκεσςι δίπλα τους.

 ΓΙΑΝΝΗ  μου ονειρεμένο να 'ναι το ταξίδι σου που αρχίζει τη Δευτέρα 16-7-2012 στις 8.00 το βράδυ!

Ευχαριστήρια επιστολή

ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ

Κυρία Βέργου - Ευαγγελοπούλου,

Ξεφυλλίζοντας το Βιβλίο σας «Μανιτάρια, από το Δάσος στην Κουζίνα», αισθανθήκαμε ως προσκεκλημένοι συνδαιτυμόνες σ’ ένα τραπέζι με τα πιο νόστιμα, τα πιο σπάνια και τα πιο ακριβά εδέσματα!... Ανοίγοντας το εξώφυλλό του αισθανθήκαμε πως η πόρτα, που για μας τους αμύητους ήταν ¨απαράβατη¨, άνοιξε διάπλατα, για να γευτούμε όλο εκείνο το πλούσιο τραπέζι, που οι αρχαιοελληνικές και ρωμαϊκές εξιστορήσεις από τον Αρχέστρατο τον Συρακούσιο και τον Απίκιο τον Λατίνο το θεωρούσαν Βασιλικό τραπέζι των Υπάτων και των Αυτοκρατόρων. Οι Έλληνες ήταν οι πρώτοι που αξιολόγησαν τη μαγειρική ως τέχνη και την αναγόρευσαν ως ύπατη δεξιοτεχνία, ως τέχνη ζωής. Σ’ αυτή την δεξιοτεχνία, σ’ αυτή την τέχνη ζωής, ως οικοδέσποινα ξεκλείδωσες τις γνώσεις σου και μας μύησες, για να ζήσουμε μέσα από τις φαντασιώσεις μας, έστω και για λίγο, ως ¨ξεπεζεύοντες ιππείς¨ μιας άλλης εποχής, όπου οι κανθαρίσκοι, τα βασιλικά, ο αμανίτης του Καίσαρα, οι μορχέλλες και οι τρούφες αποτελούσαν εδέσματα για μυημένους αριστοκράτες. Απενθυλάκωσες από το σακούλι της παράδοσης, από το σακούλι της πρωτομαγείρισσας πεθερά σου, Κλεάνθης Ευαγγελοπούλου, τις παραδοσιακές συνταγές. Και αφού τις εμπλούτισες με την φαντασία σου και την τεχνική σου μας τις σερβίρισες για να αισθανθούμε το άγγιγμα του τόπου μας. Στον τόπο μας οι πρόγονοί μας έχτιζαν τα σπίτια τους με ιδιαίτερο μεράκι και φιλοτεχνία, ως να μην επρόκειτο να πεθάνουν ποτέ και έστρωναν το τραπέζι τους με ευδαιμονική ιεροτελεστία φιλοσοφούντες την εφημερότητα της ζωής. Αυτό το άγγιγμα του τόπου μας, στην εποχή των Μακ – Ντόναλς και της ισοπεδωτικής παγκοσμιοποίησης, μας δίνει ξεχωριστή αναγνωρισιμότητα, μας προσδίδει θελκτική ταυτότητα και μπορεί να λειτουργήσει ως επιβιωτική δυνατότητα στίς δύσκολες συνθήκες του ανταγωνισμού. Kαι δίνει ένα επιβεβαιωτικό παρόν στο δρόμο της ¨γαστρονομικής Εγνατίας¨ που οδηγεί στην ανάπτυξη.
Μετά την ενορατική, πρωτοποριακή και καινοτόμα πρόταση του Γιώργου Κωνσταντινίδη και την συμβολή του στην καθιέρωση της ενιαύσιας «Μανιταρογιορτής». Την απόφαση του Δήμου Γρεβενών που ανακήρυξε επίσημα την Πόλη μας , ως η «Πόλη των Μανιταριών» και την στόλισε με πανέμορφα μανιταρογλυπτά. Έρχεται τώρα το βιβλίο σας με την τέχνη της μαγειρικής των μανιταριών να συνδέσει την παράδοση με το σήμερα και να ισχυροποιήσει ακόμη περισσότερο την ταυτότητα μας και την επωνυμία μας.
Ένας τόπος χωρίς ταυτότητα και επωνυμία οδηγείται νομοτελειακά από τη ανωνυμία στη λάθρα επιβίωση και στην απώλεια της αυτονομίας του. Τα Γρεβενά της Βασιλίτσας, της Βάλια- Κάλντα, του Βενέτικου και των Μανιταριών είναι τώρα πλέον ένας τόπος με ταυτότητα, ένας τόπος εξωτικού προορισμού. Φτάνοντας στον επίλογο του βιβλίου, η τελευταία του συνταγή μας απογειώνει εντελώς. Στην αχνιστή κατσαρόλα σιγοβράζουν τα «Νεραντζάκια», σκορπίζοντας τις πιο μεθυστικές μυρωδιές και τις πιο γλυκές υποσχέσεις για την ανάπτυξη του τόπου μας. Το βιβλίο σας θα το τοποθετήσουμε στην προθήκη των Γρεβενιωτών δημιουργών.

Σας ευχαριστούμε και σας ευχόμαστε υγεία και δημιουργική δύναμη.

Ο προϊστάμενος,
Ζαγκανίκας Σίμος

Σε μιά τέτοια επιστολή το μόνο που ταιριάζει είναι ένα θερμό ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ και μιά ΥΠΟΣΧΕΣΗ: Να είμαι πάντα εδώ, να αγαπώ τον τόπο μου, να προσπαθώ και να τολμώ.

Δήμητρα

Aπο την φίλη μου την Κάτια!

Το παράδοξο της εποχής μας μέσα στην ιστορία είναι ότι έχουμε ψηλότερα κτήρια,
αλλά κοντύτερο ψυχισμό.
Φαρδύτερες λεωφόρους, αλλά στενότερες οπτικές γωνίες.
Σπαταλούμε περισσότερο, αλλά έχουμε λιγότερα.

Αγοράζουμε περισσότερα, αλλά απολαμβάνουμε λιγότερο.
Έχουμε μεγαλύτερα σπίτια και μικρότερες οικογένειες.
Περισσότερες ανέσεις, αλλά λιγότερο χρόνο.
Έχουμε περισσότερα πτυχία, αλλά λιγότερη αντίληψη.
Περισσότερη γνώση, αλλά λιγότερη κρίση.

Περισσότερους ειδήμονες, αλλά λιγότερες λύσεις.
Περισσότερα φάρμακα, αλλά λιγότερο καλή φυσική κατάσταση.
Έχουμε πολλαπλασιάσει τα αποκτήματά μας, αλλά έχουμε μειώσει τις αξίες μας.
Μιλάμε πολύ, αγαπάμε σπανιότατα και μισούμε συχνότατα.

Έχουμε μάθει πώς να 'κερδίζουμε το ψωμί μας', αλλά όχι πώς να κερδίζουμε τη ζωή. Προσθέσαμε χρόνια στη ζωή, αλλά όχι ζωή στα χρόνια μας.
Ταξιδεύουμε στο φεγγάρι, αλλά δυσκολευόμαστε να διασχίσουμε τον δρόμο, ώστε να συναντήσουμε ένα νέο γείτονα.
Κατακτήσαμε το κενό του διαστήματος, αλλά όχι το εσωτερικό μας κενό.
Καθαρίσαμε τον αέρα, αλλά βρωμίσαμε την ψυχή μας.
Διασπάσαμε το άτομο, αλλά όχι την εμπάθεια και την προκατάληψή μας.
Έχουμε υψηλότερα εισοδήματα, αλλά χαμηλότερη ηθική.
Γίναμε πολλοί σε ποσότητα, αλλά λίγοι σε ποιότητα.
Αυτή είναι η εποχή των ψηλών ανθρώπων, αλλά των μικρών χαρακτήρων.
Του γρήγορου κέρδους, αλλά των ρηχών σχέσεων.

Αυτή είναι η εποχή του κόσμου της ειρήνης, αλλά των εσωτερικών συγκρούσεων. Περισσότερης άνεσης, αλλά λιγότερης διασκέδασης.
Περισσότερων ειδών διατροφής, αλλά λιγότερης θρεπτικότητας.
Αυτή είναι η εποχή των δύο εισοδημάτων (και των δύο συζύγων), αλλά περισσότερων διαζυγίων.
Των εντυπωσιακότερων κατοικιών, αλλά διαλυμένων σπιτιών.
Είναι η εποχή που υπάρχουν πολλά στις βιτρίνες και λιγότερα αποθέματα.
Η εποχή που η τεχνολογία μας φέρνει αυτό το mail και η εποχή που μπορείς να επιλέξεις είτε να το προωθήσεις και να δημιουργήσεις τη 'διαφορά'...
ή απλά να το διαγράψεις...